Als u weet wat uw patiënt nodig heeft, is de vraag of u het kunt bieden. Wachtlijsten, personeelstekorten, botsende belangen, richtlijnen en protocollen, cliënten die zorg vermijden terwijl de situatie escaleert… De context bepaalt mee wat mogelijk is of u dat nu wilt of niet. Dat spanningsveld is de voedingsbodem voor morele stress. Het gevoel tekort te schieten aan de professionele standaard die u heeft van goede zorg.

Morele stress ontstaat wanneer u weet wat het goede is om te doen, maar daarin belemmerd wordt door omstandigheden buiten uw controle. Elke keer dat u iemand moet teleurstellen, een aanmelding moet afwijzen of een beslissing moet nemen waar u ‘s nachts wakker van ligt, laat dat een kras achter. De een wat dieper dan de ander. Maar ze stapelen zich op. Wat ze zwaar maakt is dit herhaaldelijke, voortslepende karakter. Het bijstellen van professionele idealen heeft een negatief effect op het zelfbeeld als hulpverlener en dat heeft gevolgen: voor werkplezier, voor patiënttevredenheid en uiteindelijk voor uitval. Dit programma gaat in op de mechanismen die morele krassen veroorzaken: van ethische dilemma’s rond autonomie en veiligheid, tot triage, tuchtzaken en de dagelijkse realiteit van een overvraagd systeem.

Bijzondere aandacht is er voor patiënten met PTSS en morele verwonding, veelal met een beroep met een hoge morele belasting zoals defensie. Mensen bij wie de krassen diep zitten en niet altijd zichtbaar zijn. Net als bij uzelf. Daarnaast komt aan bod hoe morele stress zich vastzet in het lichaam en hoe u het lichaam kunt inzetten in uw eigen herstel én in de behandeling van uw patiënten.

Wij hopen u te mogen begroeten bij deze cursus want de ruimte om dit samen te bespreken, te herkennen en te onderzoeken, is al werkzaam. Niet als sluitstuk, maar als vertrekpunt.